Kennisplein Samenwerken

Bij integrale bekostiging betalen zorgverzekeraars niet meer per verrichting, maar voor de complete behandeling wordt één prijs berekend. Alle zorg die een patiënt nodig heeft voor de aandoening moet met dat bedrag worden betaald. Het gevolg is dat de zorg meer op de patiënt gericht is, wat kwaliteitsherhogend moet werken. De zorg zou ook beter betaalbaar moeten zijn. Integrale bekostiging stimuleert de zorgaanbieder om patiënten beter om te laten gaan met hun ziekte. BIj integrale bekostiging maakt één organisatie  (de hoofdcontractant) voor een bepaalde regio afspraken met de zorgverzekeraar over één of meerdere zorgprogramma's voor chronische patiëntengroepen. Zorgaanbieders die geen deel uitmaken van de contracterende organisatie, maar wel een deel van het zorgprogramma uitvoeren, treden dan als onderaannemer op. Integrale bekostiging stimuleert ook dat deze partijen beter samenwerken. Juist voor chronisch zieken is dat vaak van groot belang, omdat zij te maken hebben met verschillende zorgverleners. Door integrale bekostiging kunnen patiënten langer in de eerste lijn behandeld worden, wat de zorg goedkoper moet maken. Bij dit systeem vormen zorgstandaarden de leidraad. In een zorgstandaard staat precies welke zorg een patiënt met een bepaalde chronische aandoening minimaal moet hebben. Dat biedt duidelijkheid aan alle partijen.

Vanaf 1 januari 2010 is integrale bekostiging mogelijk, maar nog geen verplichting. De drie chronische aandoeningen waarvoor het op dit moment mogelijk is om integraal te bekostigen zijn: Diabetes Mellitus, COPD en CVRM. Van 2010 tot en met 2012 is er een overgangsperiode ingesteld waarbij, naast integrale bekostiging ook de reguliere manier van bekostiging per verrichting mogelijk is.

Fysiotherapeuten zullen zich moeten aanpassen aan deze ontwikkelingen. De zorg voor chronisch zieken zal in de toekomst steeds meer vanuit (multidisciplinaire) samenwerkingsverbanden geleverd moeten worden.

Invoering van integrale bekostiging was voor veel fysiotherapeuten een extra stimulans om zich te organiseren in monosdisciplinaire samenwerkingsverbanden. Het KNGF is ervan overtuigd dat goede monodisciplinaire samenwerking een voorwaarde is om te komen tot goede multidisciplinaire samenwerking. Daarom is het KNGF in 2009 een project gestart om fysiotherapeuten daarbij te ondersteunen. Medio 2011 heeft dit geleid tot meer dan 40 nieuwe regionale samenwerkingsverbanden waardoor de bijdrage van fysiotherapie aan het leveren van kwalitatief goede zorg voor chronisch zieken verder is versterkt. Ook in 2011 en de komende jaren zal het KNGF deze samenwerkingsverbanden verder ondersteunen waarbij de nadruk komt te liggen op het tot stand brengen van goede multidisciplinaire samenwerking.