Persoonlijk. Nu ‘iedereen’ met vakantie is, laat ik de zwaardere onderwerpen maar even rusten. En dus een paar persoonlijke noten. Per 1 augustus ben ik benoemd tot voorzitter van de Raad van Toezicht van de Zorggroep Leveste Middenveld. Deze zorggroep omvat een tweetal ziekenhuizen (in Emmen en Hoogeveen), een aantal verpleeg- en verzorgingstehuizen en extramurale zorg. Met deze opdracht ben ik erg vereerd en zie veel verbindingen met het werk, dat ik voor de fysiotherapeuten en de fysiotherapie mag doen. De financieringsproblematiek (het ongelukkige economische model in de zorg), de noodzakelijke samenwerking tussen zorgaanbieders, de positie van de patiënten en cliënten en de relatie met de zorgverzekeraars staan daar immers ook op de agenda. Vanuit de Raad van Toezicht heb je geen positie in het operationele reilen en zeilen van de organisatie. In toezichthoudende zin, maar vooral ook in strategisch opzicht heb je een belangrijke taak. In mijn denken zullen de Zorggroep Leveste Middenveld en de Fysiotherapeut regelmatig met elkaar in verbinding staan.
Op uitnodiging van een collega fysiotherapeut mocht ik afgelopen woensdag een inleiding houden over de actualiteit van de dag. Er ontspon zich een discussie met een aantal deelnemers van die bijeenkomst over de noodzaak van samenwerken in de zorg en hoe dat af te dwingen in het belang van de patiënt. Een hooggeleerde in de voedingsleer liet weten geen enkele fiducie te hebben in de mogelijkheid die gewenste samenwerking tot stand te brengen. Het zit niet in de genen, niet in de opleidingen, men voegt zich naar wat in de beroepsgroep ‘bon ton’ is en er is geen economisch belang. Een heel somber standpunt, terwijl de urgentie van samenwerken heel hoog scoort. De minister van Volksgezondheid probeert via financieringslijnen de samenwerking te bevorderen. De eerste prestatiebeschrijving, die op samenwerking is gericht, is door het NZa afgeleverd. Het gaat over de behandeling in zorgketens van COPD-patiënten. Maar, zo wordt ‘geruststellend’ gemeld, deze prestatiebeschrijving is niet dwingend. Om samenwerking tot stand te brengen, is er in alle opzichten meer lef nodig. Probeer verbindingen te leggen waar iedereen belang bij heeft, zou ik willen zeggen.